காதலின் நீதி ஒன்று

​ஒவ்வொரு முறை உன்னைச் சந்திக்கும் போதும்,

கண்டிப்பான ஒரு நீதிபதியின் முன்னே

நிற்பது போன்றே உணர்கிறேன்!

​வாதி - பிரதிவாதி வாதங்களைக் கேட்காமலேயே

ஒவ்வொரு முறையும் தீர்ப்பளிக்கிறாய்;

உன் விழி எனும் சட்டப் புத்தகத்தின் முன்னே

என் சிறைக்கதவுகள் தானாகவே மூடிக்கொள்கின்றன!

​வெளியேற வேண்டுமென்ற ஆசை இருந்தாலும்,

ஏனோ அது எனக்குள்ளேயே முடங்கிப் போகிறது.

உன் இதயம் எனும் நீதிமன்றத்தில்

பல மணி நேர விவாதங்கள் நடக்கின்றன;

ஆனால் தீர்ப்பு என்னவோ, நான் எதிர்பார்த்தபடி

மீண்டும் மீண்டும் நான் 'ஆயுள் கைதி' என்பதுதான்!

​விடுதலை வேண்டித்தான் உன்னிடம் வருகிறேன்...

ஆனால் உன் இதழோரம் ஈரமும் இல்லை,

உன் இதயத் துடிப்பில் எனக்கான இரக்கமும் இல்லை!

மீண்டும் மீண்டும் என்னை உனக்குள்ளேயே

அடைக்கலம் புகச் செய்கிறாய்.

​இப்படிப்பட்ட தருணங்கள்தான் காதலை உருவாக்கியதோ

என்று நான் எண்ணியிருந்தேன்...

ஆனால் நீ இங்கே காதலை மட்டும்தான் உருவாக்கியிருக்கிறாய்,

காதலியை அல்ல என்பது இப்போது புரிகிறது!

​என்னைச் சிறைபிடிக்க மட்டும்

ஏன் காதலை ஆயுதமாகக் கையாளுக்கிறாய்?

​ஒன்று, உன் உள்ளத்துக்குள் என்னைப் பத்திரப்படுத்து;

இல்லை எனில், என்னை வானில் சுதந்திரமாகப் பறக்கவிடு!

--

ஜனனி அந்தோணி ராஜ் திருச்சிராப்பள்ளி